اختلال وحشت زدگی چیست؟

 

اگر شما هم حمله های پنیک وحشت زدگی را تجربه کرده اید و نگران این هستید که هر لحظه امکان وقوع مجدد حمله ی وحشتزدگی وجود دارد به شما پیشنهاد میکنم این مقاله را مطالعه کنید.

زهرا زنی ۴۵ ساله که سالهای زیادی از ازدواجش میگذرد و دارای فرزند است اولین بار بعد از، از دست دادن برادرش دچار تپش قلب شدید شد، درد در قفسه سینه اش را احساس کرد و فشار خون او بسیار بالا رفت، احساس سستی در پاها و سرگیجه را تجربه کرد و احساس میکرد که او هم مانند برادرش دچار حمله ی قلبی می‌شود و به زودی با مرگ دست و پنجه نرم می‌کند بنابراین زهرا به همراه اطرافیانش به سرعت به نزدیک ترین درمانگاه مراجعه میکنند و فشار خون او را اندازه گیری میکنند و بعد از مدتی با تزریق آرام بخش همه ی علایم جسمی او برطرف میشود و به منزل باز میگردد.

این حمله ها بارهای بار در ایشان تکرار میشود و او هر روز مجبور میشود به نزدیکترین درمانگاه به محل زندگی مراجعه کند و فشار خونش را اندازه گیری کند. اطرافیان و خانواده ی زهرا به شدت از این شرایط خسته شده بودند و نگران وضعیت ایشان بودند و نمیتوانستند او را تنها بگذارند به مرور زمان زهرا به این نتیجه می‌رسد که یک دستگاه فشار سنج برای خودش تهیه کند و همه جا آن را با خودش حمل کند و در مهمانی ها و مسافرت ها هر چند ساعت یکبار فشار خونش را اندازه بگیرد و حمله های وحشت زدگی تکرار میشد. او نمی توانست از وسایل نقلیه عمومی استفاده کند و فاصله ی زیاد گرفتن از خانه و درمانگاه محل در او اضطراب بوجود می آورد.

اختلال وحشت زدگی چیست؟

حمله وحشت زدگی(panic attack) دوره های ناگهانی و مجزای پریشانی و با ترس است که با علایم جسمانی متفاوت (مثل تپش قلب، لرزش، احساس خفگی یا تنفس کوتاه، تعریق، درد قفسه سینه، تهوع، سرگیجه، کرختی، احساس مور مور شدن، احساس گرما یا سرما در بدن، سبکی سر ) و علایم شناختی ( مثل ترس از دست دادن کنترل، ترس از مردن، احساس گسیختگی با غیر واقعی بودن ) همراه می شود. این حمله ها به طور ناگهانی آغاز شده، کوتاه مدت هستند، به ندرت بیش از نیم ساعت به طول می انجامند و در آنها اضطراب در ده دقیقه یا کمتر به اوج می رسد.

اگر چه ظاهراً حمله های وحشت زدگی از نقطه نامعلومی آغاز می شوند (حمله های غیر منتظره)، ولی گاهی هم این حمله ها در یک موقعیت ترسناک بروز پیدا می کنند (حمله های موقعیتی؛ برای مثال، فردی که از آسانسور می ترسد ممکن است پس از ورود به آسانسور دچار حمله وحشت زدگی شود). علائم شناختی از قبیل ترس از دست دادن کنترل، ترس از دیوانه شدن، ترس از مردن و میل به فرار از موقعیت، از شاخصه های اصلی حمله های غیر منتظره هستند. اغلب با گذشت زمان، حمله های غیر منتظره تبدیل به حمله های موقعیتی میشوند.

پس از اولین حمله وحشت زدگی، افراد مبتلا به اختلال وحشت زدگی، عموما بر احساس های جسمانی وحشت زدگی تمرکز زیادی می کنند. آنها نگران پیامدهای این علایم جسمانی هستند (به عنوان مثال، «افزایش تپش قلب ممکن است منجر به حمله قلبی شود») که منجر به اضطراب انتظاری دایم برای داشتن حمله های بعدی می شود.

این افراد ترس از این دارند که در موقعیتی قرار گیرد که امکان تجربه حمله وحشت زدگی وجود داشته باشد و فرار از این موقعیت دشوار باشد. همچنین ترس از اینکه حمله وحشت زدگی منجر به از دست دادن کنترل، بیماری یا مرگ شود. مکان های ترس آور برای این بیماران اغلب شامل مکان های باز یا بسته؛ تنها یا در بین جمعیت بودن؛ مکان های عمومی؛ پل ها؛ تونل ها؛ آسانسورها؛ سفر با اتوبوس، قطار، ماشین و یا هواپیما است. با این حال، این افراد ممکن است از موقعیت های متنوعی اجتناب کنند، حتی از خانه خودشان. همچنین ممکن است رفتارهای ایمنی بخش ایجاد کنند تا به کمک آنها از عهده موقعیت هایی که نمی توانند از آنها اجتناب کنند، بر بیایند. به عنوان مثال، ممکن است یک فرد فقط زمانی به فروشگاه برود که همسرش او را همراهی کند.

به دلیل فراگیر بودن، پیش بینی ناپذیری و خارج از کنترل بودن حمله های وحشت زدگی، افراد مبتلا به اختلال وحشت زدگی و خصوصاً افرادی که به طور همزمان مبتلا به گذر هراسی هستند، زندگی خود را تا حد زیادی تحت تأثیر اجتناب از موقعیت های بیشمار می دانند. بسیاری از این افراد به دلیل اینکه تلاش می کنند راهی برای کنار آمدن با علائم خود پیدا کنند، مبتلا به افسردگی می شوند، زیرا «منطقه آسایش» آنها با گذر زمان، کوچک و کوچک تر می شود. برخی از این افراد تنها در طبقه اول و دوم ساختمان ها زندگی یا کار می کنند تا از خطر گیر کردن در آسانسور در امان باشند. برخی از آنها طوری برنامه ریزی می کنند که تمامی خریدهای خود را با استفاده از تلفن انجام دهند و یا اعضای خانواده برای آنها خرید میکنند (افرادی که از نظرشان ایمن هستند). بسیاری از افراد با الکل، مواد یا داروهای آرام بخش، دست به خود درمانی می زنند و با تشخیص اولیه سو مصرف مواد برای درمان مراجعه می کنند. در چنین شرایطی تا زمانی که شروع به ترک این مواد نکنند، سایر علائم این اختلال آشکار نمی شوند.

توصیه های درمانی 

بعد از انجام مصاحبه ی بالینی و آزمون اختلال اضطرابی به سراغ درمان این اختلال می رویم. اگر چه اختلال وحشت زدگی می تواند بدون استفاده از دارو، به طور موثری درمان شود، گزینه دارو درمانی باید به عنوان بخشی از درمان جامع به اطلاع همه بیماران برسد. نتایج پژوهش ها از اثر بخشی داروهای مختلف صد افسردگی فلوکستین، سرترالین و بنزودیازپین های قوی آلپرازولام، کلونازپام در کاهش حمله های وحشت زدگی حمایت می کنند. با این حال، باید در تجویز داروهای ضد اضطرابی برای بیمارانی که پیش از این سو مصرف دارو یا مواد داشته اند، احتیاط نمود. علاوه بر این استفاده از دارو نباید مانع درمان شناختی رفتاری گردد.

بنابراین از دو روش دارو درمانی و شناختی رفتاری (که توسط روانشناس انجام میشود) استفاده می شود.

مهدیه رادپور روانشناس و مشاور خانواده

مرکز مشاوره رهبان

 

 

مطالب مرتبط

نتیجه‌ای پیدا نشد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این فیلد را پر کنید
این فیلد را پر کنید
لطفاً یک نشانی ایمیل معتبر بنویسید.

فهرست
Call Now Button