علیرضا دانش آموز چهارده ساله ای است که در سال اول دبیرستان درس می خواند. گر چه از هوش نسبتاً بالایی برخوردار است و مطالب را به سرعت یاد می گیرد، اما عملکرد درسی اش در حد انتظار معلمان نیست. در کلاس درس به راحتی حواسش پرت می شود، اغلب در هنگام تدریس معلمان مشغول ور رفتن با کتاب و وسایل دیگر است، مرتب با همکلاسی هایش صحبت می کند، دایم سر جایش وول میخورد و بی قرار است. غالباً برای انجام تکالیف نظم و برنامه ی مشخصی ندارد، مرتب وسایل خود را گم می کند یا در مدرسه جا می گذارد، در مواقع نامناسب و حتی هنگامی که از او سوال پرسیده نمی شود، پاسخ سوال ها را می دهد. اکثر اوقات وسط حرف دیگران می پرد و نمی تواند صبر کند تا صحبت طرف مقابل تمام شود، او به دلیل شوخی های نسنجیده و حرف های نامناسب موجب رنجش دوستانش می شود و با آنها اختلاف پیدا می کنند. علی رضا در امتحانات برخی از دروس اخیراً تقلب کرده است. بسیاری از کودکان به ویژه کودکان پیش دبستانی، فعال، پرانرژی و با نشاط هستند و به طور دایم از فعالیتی به فعالیت دیگر می پردازند. آنها نسبت به محیط پیرامون خود و اتفاق هایی که می افتد کنجکاوند و در برابر آنها با هیجان واکنش نشان می دهند. اما هنگامی که فعالیت های آنها فراتر از گروه سنی خودشان باشد یا نتوانند کارها و تکالیف خود را با توجه، علاقه و پشتکار انجام دهند، قوانین و مقررات را نقض کنند یا در کنترل رفتارها و هیجان های خود ناتوان باشند، در این صورت دیگر شادابی دوران کودکی را از خود نشان نمی دهند و به احتمال زیاد مشکلات فراوانی در سازگاری با دیگران، مسایل تحصیلی و خانوادگی خواهند داشت. این مشکل که اغلب تا بزرگسالی ادامه می یابد اختلال بیش فعالی / کمبود توجه نامیده میشود.
